W wieku 86 lat zmarł Marian Kasprzyk (ur. 22 września 1939 roku), ikona sportu, jeden z najwybitniejszych polskich pięściarzy. Bardzo mocno zaangażowany w działalność Polskiego Związku Bokserskiego, w ostatnich latach starał się regularnie bywać na naszych turniejach. Na Igrzyskach w Tokio w 1964 roku zdobył złoty medal w wadze półśredniej, a w 1960 w Rzymie brązowy w lekkopółśredniej. W turniejach olimpijskich startował aż trzykrotnie.

– Wchodziłem do kadry narodowej jako nieznany zawodnik. W dawnych czasach mieliśmy w Bielsku-Białej drużynę amatorów, trenowaliśmy tylko trzy razy w tygodniu, zaś rywale po pięć. W pewnym momencie trzeba było nauczyć się, dostosować do codziennych treningów. Ale warto pamiętać, że czasem zbyt wiele treningów też może zaszkodzić. Wszystko trzeba odpowiednio dobrać – mówił w jednym z wywiadów Maran Kasprzyk, który jeszcze przed swoimi sukcesami błysnął, pokonując Henryka Niedźwiedzkiego, brązowego medalistę Igrzysk Olimpijskich w Melbourne.

O finale olimpijskim w Tokio z Ricardasem Tamulisem – w pierwszej rundzie złamał kciuk – opowiadał w wywiadzie telewizyjnym: – Powiedziałem Feliksowi Stammowi, że złamałem palce. On zapytał mnie tylko, czy ma mnie poddać. Odparłem, że nie i taka była rozmowa.

Marian Kasprzyk urodził się Kołomaniu koło Kielc, karierę zaczynał na Dolnym Śląsku, w niewielkim klubie Sparta Ziębice, ale jako pięściarz dał się poznać ze znakomitej strony w innej części naszego kraju, w barwach BBTS Bielsko-Biała. Występował też w barwach Górnika Wesoła i Górnika Pszów. Nosił przydomek polski „Papp” z racji podobieństwa w stylu boksowania (odwrotna pozycja), ale i wizerunkiem (kolor włosków, wąsik) do znakomitego Węgra Laszlo Pappa.

Na Igrzyskach Olimpijskich Marian Kasprzyk, podopieczny wybitnego trenera Feliksa Stamma, wygrał łącznie 8 walk, w tym 5 w Japonii. Z kolei we Włoszech po 3 zwycięstwach, z powodu kontuzji nie został dopuszczony przez lekarza do półfinału. W Meksyku w 1968 roku przegrał pierwszą walkę. Na arenach międzynarodowych zdobył również brązowy medal Mistrzostw Europy w Belgradzie w 1961 roku (waga lekkopółśrednia).

Marian Kasprzyk był Drużynowym Mistrzem Polski z BBTS Bielsko-Biała (1959-1960) i 9-krotnym reprezentantem Polski w meczach międzypaństwowych 1960-1967 (6 zwycięstw, 1 remis i 2 porażki). W sumie stoczył 270 walk, z których wygrał 232, zremisował 10 i przegrał 28. Nigdy nie zdobył złota na Indywidualnych MP. Po zakończeniu kariery zawodniczej był trenerem Górnika Knurów, Górnika Wesoła, Górnika Pszów i BBTS Bielsko-Biała.

Legendarny bokser to zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony m. in. złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Na kanwie jego życiorysu powstała książka „Olimpijczyk” (Edward Kurowski) i film „Bokser” (rez. Julian Dziedzina). Rolę słynnego pięściarza zagrał Daniel Olbrychski.

W czasie kariery sportowej nie brakowało problemów w życiu Mariana Kasprzyka. Jeszcze większe spotkały go po latach. Ale poradził sobie – był człowiekiem mocno wierzącym w Boga. Jak mówił w wywiadach, punktem zwrotnym okazała się operacja nowotworowa, wycięto mu żołądek, śledzionę. Jak twierdził, dzięki chorobie odnalazł Boga. Potrzebował dużo siły, by opiekować się żoną Krystyną chorą na stwardnienie rozsiane. – Trzymaliśmy się za ręce i razem się modliliśmy – wspominał.

W 2021 roku Marian Kasprzyk został uhonorowany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Znakomity pięściarz odebrał odznaczenie z rąk prof. Piotra Glińskiego, Wicepremiera, Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu.